تبليغاتX
فریاد بی صدا

فریاد بی صدا

زمزمه های دلتنگی

 

 

 

 

 

صدا كن مرا

 صداي تو خوب است

صداي تو سبزينه يآن گياه عجيبي است

كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد

در ابعاد اين عصر خاموش

من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنها ترم

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است

وتنهاي من شبيخون حجم تورا پيش بيني نمي كرد

وخاصيت عشق اين است

كسي نيست

بيا زندگي را بدزديم ،وآن وقت

 ميان  دوديدار تقسيم كنيم

بيا باهم از حالت سنگ چيزي بفهميم

بيا زودتر چيزها را ببينيم

ببين،عقربك هاي فواره در صفحه ي ساعت حوض

زمان  را به گردي بدل ميكنند

بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشم

بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را

 

 

 

+نوشته شده در جمعه بیست و یکم بهمن 1384ساعت11:47توسط سارا | |

 

 

                                           

 

 

                                                                                                                              

+نوشته شده در دوشنبه دهم بهمن 1384ساعت16:10توسط سارا | |

  

                           چنان دل كندم از دنيا

                                           كه شكلم شكل تنهاييست

                                               ببين مرگ  مرا در خود

                                                       كه مرگ من تماشاييست

مرا در اوج ميخواهي

تما شا كن تما شا كن

دروغين بودم از ديروز

مرا امروز حاشا كن

                 در اين دنيا كه حتي ابر هم

                          نمي گريد به حال من

                                      همه به حال من گريزانند

                                                توهم بگريز ازاين تنها

فقط اسمي به جا مانده

از انچه بودم وهستم

دلم چون دفترم خاليست

قلم خشكيده در دستم

          گره افتاده در كارم

                    به خود كرده گرفتارم

                          به جزءدر خود فرو رفتن

                                       چه راهي در پيش رو دارم

رفيقان يك به يك رفتند

مرا با خود رها كردند

همه خود درد من بودند

گمان كردم كه همدردند  

             شگفتا از عزيزاني

                        كه هم آواز من بودند

                                به سوي اوج ويراني

                                          پل پرواز من بودند ....................      

+نوشته شده در پنجشنبه ششم بهمن 1384ساعت12:23توسط سارا | |

 

قاصدك غم دارم

غم آوارگي ودربدري

غم تنهاي وخونين جگري

قاصدك واي به من همه از خويشنن مرا مي رانند

همه ديوانه وديوانه ترم مي خوانند .

مادر من غم هاست

مهد وگهواره ي من ماتم هاست

قاصدك دريابم !روح من عصيان زده وطوفاني است .

آسمان نگهم بارانيست

قاصدك غم دارم

غم به اندازه سنگيني عالم دارم

قاصدك غم دارم

غم من صحرا هاست

افق تيره او نا پيدا ست

قاصدك ديگر از اين پس منم وتنهاي

و به تنهاي خود در حوص عيسايي

و به عيسايي خود منتظر معجزه اي غوغايي

قاصدك زشتم من زشت چو چهره سنگ خارا

زشت مانند زال دنيا

قاصدك حال گريزش دارم

مي گريزم به جهاني كه در آن پستي نيست

پستي ومستي وبد مستي نيست .

مي گريزم به جهاني كه مرا نا پيدا ست

شايد ان نيز فقط يك رويا ست !

 

 

+نوشته شده در دوشنبه سوم بهمن 1384ساعت12:18توسط سارا | |

 

نام من عشق است                       

                    مي شناسيدم ؟

زخمي ام زخمي سر پا                 

                   مي شناسيدم ؟   

 

باشما طي كرده ام راه درازي را

خسته ام خسته                           

                    مي شناسيدم؟

اين زمان گرچه ابري پوشانيده است رويم

 

من همان خورشيد تابانم              

                      مي شناسيدم؟

اين چنين بيگانه از من رو مگر دانيد

 

در كف فرهاد تيشه من نهادم من

من شكستم بيستون را من

من همان مهربان سالهاي دورم

رفته ام از يادتان يا

                     مي شناسيدم ؟

نام من عشق است

                     مي شناسيدم ؟

 

+نوشته شده در شنبه یکم بهمن 1384ساعت16:5توسط سارا | |