فریاد بی صدا
|
گفتي به احترام دل باران باش باران شدم وبه روي گل باريدم گفتي كه ببوس روي نيلوفر را از عشق تو گونه هاي او بوسيدم گفتي كه ستاره شو دلي روشن كن من همچو گل ستاره ها تابيدم گفتي كه براي باغ دل پيچك باش بر ياسمن نگاه تو پيچيدم گفتي براي لحظه اي دريا شو دريا شدم تو را به ساحل ديدم گفتي بيا و لحضه اي مجنون باش مجنون شدم و زدوريت ناليدم گفتي كه شكوفه كن به فصل پاييز گل دادم وبر ترنمت روئيدم گفتي بيا و از وفايت بگذر از لهجه ي بي وفاييت رنجديم گفتم بهانه ات برايم كافيست معناي لطيف عشق را فهميد
من ابري بودم سرگردان ،ابري پرشور ولبريزاز زمزمه هاي باران ، باراني گرم از سوز فراق ياران . ابري بزرگ كه هيچ گاه نتوانست با يك دنيا باران تن گلبرگي خشك را نم دار كند آري ابري بودم بزرگ ،ولي تيره وكبود . روسياه مانده اي از گذشته هاي دور، خاكستري به جا مانده از آتش جفاي ياران بزرگ شده اي به دسته بازي هاي آسمان ، وسر گردان به دست طوفان تقدير . نه از صداي رعد وبرقم كسي لرزيد ونه از برق تندرم چشمي زده شد . از رطوبت گفتارم خاك سخت، نرم نشد ، وحتي شبنم حرفهايم بر روي گلي ننشست . روزي در پاييز تنم دلم هواي باريدن كرد . نمي دانستم كجا حرفهايم را ببارم . رفتم ورفتم تا به خانه دل او رسيدم، خا نه اي بزگ و وسيع بود . ولي نميدانم چرا ، با اين همه وسعت جاي براي تن سرد وحقيير من نداشت . آراي، آنجا سراي اميد بود ، وبراي من سراسر ياس ونا اميدي جايي وجود نداشت . ولي با اين تفاسير باريدم وباريدم تا از روزني به آ ن خانه وارد شدم . در آن سرا،عشق ،وفا، صفا، مهرو محبت آموختم . وآن سراي محبت ، پل پرواز خوشبختي هاي من شد .....................
ای آقاقی های وحشی که بی هیچ لبخندی ، در کنار کلبه تاریک من پا گرفته اید . ای واژهای تلخ تنهایی، ای عابران خسته سرنوشت ، ای ورق های پاره شده در غبار سهمگین ، آیا کسی مرا ، در خاطرات اشکهایش می شناسد ؟ آیا عابران کوچه های غم، فقط برا یک لحظه کنار پنجره رازهایم می نشینند، تا قصه ی ملکه ماتم را باز گویم ؟ با شمایم ، ای آدمهای شیشه ای ! من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام . ای کوچه های گلی رویا ، آیا گامهای دیروز کودکی ام را ، با شادی به من باز می گردانید؟ با شما هایم ای اسطوره های قصر ماتم!!!!!
اي كا ش بي هيچ كلامي ،با هم همراه مي شد يم. ودست به دست پرستوهاي مهاجر تا فرا سوي نا كجا آباد زندگي پرواز مي كرديم اي كاش با طنين آواز ملكوتي اذان ذره اي دلهايمان مي لرزيد . دستهايمان را بلند مي كرديم ، ودر پيشگاه معشوق هميش جاودان، طلب عمر ونياز مي كرديم، اي كاش به جاي اينكه در برابر گريه هاي كودكي مظلوم، انگشت تعجب وحيرت به دهان بگيريم ، ذرهاي عشق، قطره اي مهرباني ، وكمي محبت وعاطفه ، در دستهايمان مي گذاشتيم وتقديمش مي كرديم اي كاش همان تكه ناني را كه داشتيم با هم قسمت ميكرديم سهمي ازآن تو سهمي براي من . اي كاش يكديگر را دوست داشتيم وبه جاي سالهاي دور از هم در برابر لحظه اي جدايي تاب نمي آورديم اي كاش زماني كه باران مي باريد قطره هاي باران، دلهاي مسدود شده وغبار گرفته مان را جلا مي داد. وبه وسعت آسمان آبي آن را پاك وروشن مي كرد .
چه تاریک وچه دلگیرم دراین شبهای بعدازتو به زخمی خو گرفتم ؛زخم نایدای بعد از تو منم بایک سبد آواز همراهی؛تو تنهایی ومن حالا به فکرم؛ فکریک تنهایی بعد از تو وشعرم شاخه تنگ قفسهای من من شد غزل؛این یار دیرینه که شد آوای بعد از تو وچون رودی که گم کرده خم دریایی خود را نمیدانم چه باید کرد ؛فرداهای بعد از تو تو صبحی در شب یلدای من بودی؛ولی اینک چه تاریک وچه دلگیرم در این شبهای بعد ازتو
|
About
دوستی چون گوهری است گرانبها که مردم فقط نام ان را میدانند وعمل کردن به ان چون سیمرغ وکیمیاست
Home
|
