انتظار

ديگه اين قلم تو دستام نميرقصه چون قديم

ديگه اشكهاش نمي‌آد تا با دلـم راهي بشيم

بريم اونجا كه ديگه غم نباشه به خونه مون

خونه مون كلبه ي ماتـم نباشه به جون مون

چرا اين دستهاي من با من ديگــه يار نميشه

رنــگ زرد چـهـــره ام دوبــاره زيـبــا نميشه

من و اين دل آخه تا كي ديگه بيـــدار بمونيم

ديگه تا كي با سراب خسته بيمــار بمــــونيم

پلـك ناز مــاه هم آروم مي‌رسه بـهـم خـــدا

وقتيكه چشماش و رو هم ميذاره شب سياه

            خیال سبز شدن

باران ببار  که بارش تو التیامی بر زخمهای کهنه ماست

باران ببار که باریدن تو مرهمی است بر دردهای سینه­هامان

و ترنم اشکهای تو روح خسته بیماری را از گونه­هایمان می­زداید .

باران ببار من تو را ناجی فریادها می­دانم 

چرا که خیال سبز شدن را در روح خزان زده ما می­پرورانی

و عطر طراوت و شادابی را در آسمان بی رنگ و روح زندگی ما می­پراکنی

باران دوستت دارم چون تو مظهر هر پاکی و زیبایی در دنیایی .

بارش تو ، وصل تو مراد هر زمینی است

ای باران بیا با من امشب ببار

چرا که بارش تو گرمی محبت را در دلها شعله­ور می­سازد

و آب را به گلوی خسته ما می­رساند و قلبها را از آتش داغ جدایی دور می­کند.

پرنده اي كه دوست داري رهاش كن اگه عاشقت باشه برمي گرده وگرنه هيچ وقت عاشقت نبوده