پاي گذاشتي ورفتي،دوخته بودم .جاده اي كه آغازش من بودم و پايانش

 خورشيد ارغواني رنگ .جاده اي كه خط وسط آن  جاي پاي طلايي تو

بود.امروز كه به آن جاده و خورشيد منگرم ، ديروز به يادم  مي آيد.

 ديروزي كه زمزمه كوچ سر دادي و رفتي .

من اين رفتنت را هرگز فراموش نخواهم كرد .

چرا كه مرا تنها در ميان غمها و تاريكيها وسختيها رها كردي و رفتي .

راستي يادت هست چگونه رفتي؟و چرا رفتي؟ مگر من چه كرده بودم ؟

آن روز من در طلب يك لقمه نان از سفره عشقت ،گداگونه به خانه ات

رو آورده بودم ،چرا كه تو را در سخاوت عشق بيتا مي دانستم /

ولي افسوس ! در به رويم نگشودي .

خدايا مگر من چه كردم كه اينگونه از دست او دنياي دردم ؟

من كه هميشه طلوع  را در كوي تو خير مقدم مي گفتم و غروب را هم

در كوي تو بدرقه مي كردم .

من كه شهره شهر شدم ، ولي تو حتي روي مرا نديدي

من كه با هر ناز تو خودم را نيازمند تر مي ديدم

من كه زندگي را با تو مي خواستم ،فقط با تو ،

پس چرا رفتي؟چرا آنگونه بي رحمانه رفتي ؟

تو رفتي و ناراحتي ام بيش از اين باشد كه چرا رفتي ، اين است كه

چرا آنگونه ،نگهان وغريب و سرد ورويايي!

 نگهان وغريب و سرد ورويايي!

توروبه غروب ومن روبه تو

تو پشت به من ومن پشت به آرزوهاي با تو بودن !

تو مي رفتي ومرا مي كشيدي.

من دست به دامان تو بودم و تو دست به دامان خورشيد

خورشيدي كه روبه غروب بود

ناگهان از دستانم رها شدي ،يا دستانم از تو رها شد

به هر حال جدا شديم . تو از من ومن از يك دنيا اميد .

من اشك مي ريختم كه برگردي ،تو ميخنديدي به من كه برگردم !

من مي سوختم وتو مي سوزاندي

من پريشان وپر از درد ،تو خندان وخونسرد مي رفتي  و مي رفتي

چهره ات  هنگام رفتن يادم هست ، لبهايت خندان بود .

سينهات مالا مال از غرور

قلبت از سنگ  وآواز خوان وشادان مي رفتي و مي رفتي

 من زانو زده تسليم عشق شدم ، سرنوشت را باختم

ودستهايم را ازسوي تو باز ستاندم .

ديده به جاده اي دوخته بودم  كه به خورشيد مي رفت

آغازش من بودم و پايانش  خورشيد ارغواني رنگ و خط وسط جاده،

توجاي پاي طلايي تو بود

تو رفتي آنقدر  كه در انتهاي جاده

همراه خورشيد غروب كردي ورفتي ....!

ومرا در اين سكوت سرد در ميان اين تاريكي وغم  تنها گذاشتي !!!!!