اگر خداوند لحظه‌ای فراموش می‌کرد که من عروسکی کهنه‌ام

و تکه کوچکی زندگی به من ارزانی می‌ داشت، احتمالا همه

آنچه را که به فکرم می‌رسید نمی‌گفتم، بلکه به همه چیزهایی

 که می‌گفتم فکر می‌کردم، ارج همه چیز در نظرمن نه در ارزش آنها

که در معنایی است که دارند، کمتر می‌خوابیدم و بیشتر رویامی‌دیدم

 چون می‌دانستم هر دقیقه که چشمانمان را برهم می‌گذاریم

شصت ثانیه نور را ازدست می‌دهیم، هنگامی که دیگران می‌ایستادند

 راه می‌رفتم و هنگامی که دیگران می‌خوابیدند بیدار می‌ماندم.

 هنگامی که دیگران صحبت می‌کردند گوش می‌دادم و

ازخوردن یک بستنی شکلاتی چه لذتی که نمی‌بردم!

اگر خداوند تکه‌ای زندگی به من ارزانی می‌داشت،

قبایی ساده می‌پوشیدم؛ نخست به خورشید چشم می‌دوختم

و نه تنها جسمم که روحم را نیز عریان می‌کردم، خدایا 

اگر دل در سینه‌ام همچنان می‌تپید و طلوع آفتاب را انتظارمی‌کشیدم...

با اشک‌هایم گل‌های سرخ را آبیاری می‌کردم تا خارهاشان و بوسه

گلبرگهاشان در جانم بخلد.

خدایا اگر تکه‌ای زندگی می‌داشتم نمی‌گذاشتم حتی یکروز بگذرد

 و بی‌آنکه به مردمی که دوستشان دارم نگویم که دوستشان دارم.

به همه مردان و زنان می‌قبولاندم که محبوب من‌اند و در کمند عشق

 زندگی می‌کردم. به انسان‌ها نشان می‌دادم که چه در اشتباه اند

که گمان می‌کنند وقتی پیر شدند دیگر نمی‌توانند عاشق باشند

و نمی‌دانند زمانی پیر می‌شوند که دیگر نتوانند عاشق باشند!