پرنده خيال من مرا با خود  به سوي خاطره ها مي برد

به سوي خاطره هاي كودكي

صداي خنده هايمان فضا راپر كرده است

بازيهاي كودكانه چنان مشغولمان كرده كه گذشت زمان

برايمان بي معناست!قهر ها و آشتي ها ،

 
دعوا هايي كه هميشه تو غالب بودي و من مغلوب         

         
به اطرافم مي نگرم

اتاقي خالي، سكوت و قاب عكسي روبرويم

كه با لبخند به من مي نگري  

           
يادش بخير       

  چه خوش بوديم

كاش زمان در همان جا مي ايستاد

كاش گذشت زمان غرور را به ما نمي آموخت

كاش صداقت و بي ريايي كودكي مان در بزرگي نيز مي ماند

كاش زبانمان نيز مانند دلمان عشق را بيان مي كردند

جواني و غرور و..................و افسوس  

                          
يادش بخير هديه دادن هايمان

۱۹ اردیبهشت و ۱۸خرداد

خدايا كاش مي شد اين دو روز را از 365 روز سال حذف كرد

از رسيدن اين روزها هراس دارم.

همه اين يادها و اي كاش ها شده اند

فقط آهي كه از دلم بيرون مي آيد

 و اشكي كه گونه هايم را خيس مي كند.

كاش بهاري كه هميشه برايم بهترين فصل بود و حال...

 تو را از من جدا نمي كرد

تا مي توانستم جبران كنم خوبيهايت را

به خاطرهمه لجبازي هاي دخترانه وشيطنت هایم

                          
مرا ببخش

روزگار تنهایی من سه ساله شد

دلم گرفته از اين روزگار دلتنگي           

گرفته اند دلم را به کـاردلتنگي

دلم دوباره در انبوه خستگي ها ماند   

گــــرفت آينــــــه ام را غـبار دلتنگي

شکست پشت من از داغ بي تو بودنها    

به روي شـــــانه دل مانـــد بار دلتنگي

درون هاله اي از اشک مانده سرگردان   

نگاه خســـــــته مـــن در مداردلتنگي
    
از آن زمان که تو از پيش ما سفر کردي         

نشسته ايم من و دل کـــــنار دلتنگي
  
دگر پرنده احساس مــن نمي خواند 

مگر سرود غم از شاخسار دلتنگي 

بيا که ثانيه ها بي تو کند مي گذرد   

يا که بگذرد اين روزگـــــار دلتنگي