بچه که بودم

مدام دستم رااز دستان نگراني که مراقبم بود رها مي کردم

و آرزويم بود که

 يکبار هم که شده تنها از خيابان زندگي رد شوم .

 از سر بچگي ،  هر چه وسط خيابان زندگي سر به هوا

مي دوم ، هيچ کس حاضر نمي شود دستم را بگيرد و

براي لحظه اي حتي مراقبم باشد!!!!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بیش از این ها می توان

                          آری...