چنان نا گفته ها دارم در اين دل

كه فقط با تو خواهم گفت مسافر خسته ام

ولي گمان نمي كنم با ديدنت زبانم به تكلم باز گردد

خيالي نيست با چشمهايمان با يكديگر حرف مي زديم.

چشمها حرف دل را بهتر بيان مي كنند

چشمهايم برايت از زبان دلم حرف مي زنند

چشمهايم برايت خواهند گفت آن صحنه را

برايت خواهند گفت كه دلم چه مي گفت وقتي آن صحنه را ديد

و چشمهايت برايم خواهند گفت

 حرفي كه مي خواستي با من بگويي

هنگامي كه بدن سردت را بوسيدم

و تو فقط چشمانت را تكان دادي

بگو، بگو چه مي خواستي بگويي

بگو چه چيزي را مي خواستي به من بفهماني

كه هستي؟ ، كه صبر كنم؟ ،

باشد صبر مي كنم . آنقدر صبر مي كنم

تا صبرم انتظار را به زانو درآورد.

فقط به من نگو باور كنم نيامدنت را

باور رفتنت را...

باور گذشتنت را ...

باور باز نيامدنت ...

و ردپايي مانده بر امتداد چشماني خسته

روياهايي پر از التهاب

خوابهايي پر از تب

هنوز در انتظارم مسافر خسته من...