آسمان هم انگار دلش مي خواست که من بروم. نه ابري، نه باراني...

شعر ها را که مي خواستم از روي ديوار بکنم يادت افتادم

 نه اينکه يادت نبوده باشم، اما انگار آمده بودي که بگويي نرو،

و من به خيالت قول دادم که تا هميشه همين جا بمانم.

نميدانم چرا هميشه فکر مي کنم که تو را خواب ديده ام.

چشم هايم را مي بندم و توي اين سياهي که سوزن سوزن

مي شود دنبالت مي گردم. انگاري که...

نميدانم، يعني تو هستي؟ شايد هم فرقي نکند!

 پس من دوباره مي خوابم. مي خوابم تا برايم شعر بخواني، بخندي،

قصه بگويي، تا شايد يک روز از روياي شيرين بودنت بيدار شوم.

ميگي: آرزو کن.

و من آرزو مي کنم، آرزو مي کنم که تو هيچ وقت نروي.

ميگي: من هم آرزو کردم.

ميگم: چي؟

ميگي: آرزو کردم که تو هيچ وقت نري.

نگاهت مي کنم و بعد قاصدک با موج خنده هامان مي رود...

چمدان آبي را بر مي دارم و مي روم. اما حالا فقط يک آرزودارم:

کاش اين را بخواني. چشم هايت را باز کني و ببيني که

 من چقدر دلم برايت تنگ شده است  ...